Wieś położona na Dolnym Śląsku, w powiecie ząbkowickim. Mimo budzącej grozę nazwy, Potworów to oaza spokoju u wrót Kotliny Kłodzkiej.
Oddalona od Barda o jedyne 10 minut leśnego spaceru. Miejscowość znana jest z pięknych widoków, historycznych krzyży pokutnych oraz wyjątkowej atmosfery, w której sport łączy się z lokalną tradycją.
| Województwo | dolnośląskie |
| Powiat | ząbkowicki |
| Gmina | Bardo |
| Ludność | 259 |
| Kod pocztowy | 57-256 |
| Kierunkowy | +74 |
| Rejestracje | DZA |
| Sołtys | Monika Chmarek |
Nazwa nie pochodzi bynajmniej od jakiegoś "potwora" zamieszkującego tę okolicę, lecz od zbitki słów "po dworze", oznaczających osadę obok jakiegoś dworu-majątku, do niego należącą.
Miejscowość wzmiankowano już w 1260 roku, kiedy to pojawia się pod nazwą Potuorouo. W dokumencie z 1316 roku występuje jako Poduorow quod Rudigerisdorf dicitur.
W 1316 roku pojawia się nowa, zniemczona pod wpływem kolonizacji niemieckiej nazwa Rudegerisdorf, w 1551 – Rugersdorf, a następnie Riegersdorf, co oznacza w staro-niemczyźnie wieś należącą do Riegera.
W XV wieku Potworów dzielił się na części. Jedna z nich przez dłuższy czas należała do Nikolausa Kolda von Zampach. Właścicielem innej części był Melcher von Belav, który w 1482 roku sprzedał ją Georgowi Kenthen Jenkwitz zu Brisnitz. W 1614 roku Potworów należał do Hansa von Mettig, a później hrabiego von Hatzfeldt z Grochowej. Kolejnym właścicielem był Kasper Ignatz Dittel. Przed 1785 rokiem jego spadkobiercy sprzedali miejscowość Pani Veronice Schefterin. Następnie wioska została włączona do państwa stanowego Ząbkowice Śląskie – Ziębice należącego do hrabiego Constantina Carla Antona von Schlabrendorf (ur.1782r, zm.1853r.)
Od samego początku miała charakter rolniczy, ponadto działali tutaj liczni rzemieślnicy. Pod koniec XIX wieku we wsi mieszkało 548 mieszkańców, działało 2 stolarzy, 2 szewców, 2 murarzy, 3 krawców, 1 kowal, 2 cieśli, 1 wytwórca lalek, 1 tkacz, 1 wytwórca koszy wiklinowych i 1 rachmistrz.
Był tu również jeden sklep, jedna gospoda i założona w 1883 szkoła. Działała też mała fabryka maszyn rolniczych Grussera, zatrudniająca 14 pracowników.
W Potworowie działał silny związek rolników, który pod koniec każdego roku urządzał wielki noworoczny bal. Następny odbywał się z okazji cesarskich urodzin, podczas którego uczestnicy maszerowali w uroczystym pochodzie do Barda lub Brzeźnicy.
Największą uroczystością organizowaną przez miejscowy związek rolników był festyn dożynkowy. Festyn rozpoczynał się ranną mszą świętą w kościele w Brzeźnicy.
Największy ruch panował jednak w listopadzie, na dorocznym kiermaszu. W czasie dwóch dni mieszkańcy wsi i okolicznych miejscowości poddawali się hulankom i swawoli.
Do wsi przyjeżdżali okoliczni kupcy, którzy otwierali swoje stragany, gospoda pełna była ludzi grających w karty, tańczących, pijących piwo. Na zewnątrz dzieci jeździły na karuzeli, strzelano z wiatrówki, grała orkiestra.
W 1922 uroczyście odsłonięto pamiątkowy obelisk poświęcony tym mieszkańcom wsi, którzy zginęli podczas I wojny światowej. Potworów nigdy nie posiadał własnego kościoła ani cmentarza – mieszkańcy należą do parafii w Brzeźnicy.
Liczba mieszkańców wsi od II połowy XIX wieku spadała i wynosiła w 1926 roku 420 osób, w 1940 roku 399 osób.
Przy drodze do Barda tuż za wsią stoi pod dwoma lipami barokowa XVIII-wieczna kolumna maryjna. Przy drodze do Braszowic z drugiej strony wsi na wzgórzu stoi barokowa kapliczka.
Najciekawszymi zabytkami są krzyże pokutne zwane krzyżami pojednania – pomniki dawnego prawa zwyczajowego znanego na Śląsku od XIII wieku. Jeden z takich krzyży wykuty w piaskowcu stoi za płotem domu nr 51.
Archiwalne fotografie Potworowa
Potworów dzisiaj
